Kesungguhan al-Hafiz Ibn Hajar Terhadap Waktu

Terdapat banyak cara menjaga waktu yang terkumpul dalam kehidupan al-Imam al-Hafiz Ahmad bin Ali Ibn Hajar al-Asqalani (773H-852H), semoga Allah merahmatinya.

Muridnya, al-Hafiz al-Sakhawi - semoga Allah Ta'ala merahmatinya - berkata:

“Sesungguhnya tumpuan beliau hanyalah pada menelaah dan membaca, mendengar hadis, beribadah, mengarang, dan memberi faedah (kepada murid), sehinggakan beliau tidak membiarkan waktunya walau sesaat untuk kosong daripada salah satu perkara tersebut, bahkan ketika makan dan dalam perjalanannya, sebagaimana yang diceritakan kepadaku oleh sebahagian rakan-rakannya yang bersama dengannya dalam perjalanan. Apabila Allah menghendaki sesuatu perkara (untuk seseorang), Dia menyediakan sebab-sebabnya (untuk orang itu).”

Al-Biqa'i berkata tentangnya dalam Unwan al-Zaman:

“Beliau banyak berpuasa, sangat sedikit makannya…

Aku telah mendengar beliau - semoga Allah merahmatinya - berkata lebih dari sekali: ‘Sesungguhnya aku hairan dengan orang yang duduk kosong tanpa sebarang kesibukan.’

Bukti yang menunjukkan kebenaran kata-kata beliau itu ialah apa yang diberitahu kepadaku oleh sebahagian sahabat kami, bahawa dia melihat Ibnu Hajar suatu hari di Madrasah al-Salihiyyah al-Najmiyyah (yang diasaskan oleh al-Malik al-Salih Najmuddin Ayyub dan terdiri daripada empat buah madrasah, satu untuk setiap mazhab), dan beliau sedang duduk di salah sebuah biliknya, dan pada ketika itu tiada sebarang kitab pun di sisinya.

Maka beliau meminta sebuah mushaf daripada sebahagian orang yang hadir, lalu orang itu segera memberikannya. Lalu beliau mula membaca daripadanya, dan beliau melalui satu surah yang mana penulisnya telah melakukan kesilapan pada pengiraan ayatnya, maka beliau menulis di sebelahnya pada nota tepi: ‘Yang betul ialah sekian,’ atau: ‘Bahkan bilangannya ialah sekian.’

Tidaklah sanggup beliau - semoga Allah meredainya - untuk duduk menganggur, dan beliau tidak membiarkan mushaf itu tanpa memberikan sebarang faedah.

Beginilah kebiasaannya pada kebanyakan kitab-kitab ilmiah, sastera dan lain-lain yang dijumpainya.

Antara perkara yang menunjukkan beliau tidak mensia-siakan waktunya tanpa sebarang ibadah ialah bahawa beliau pernah pergi ke Madrasah al-Mahmudiyyah lalu tidak menjumpai kuncinya kerana beliau telah terlupa membawanya dari rumah. Maka beliau mengarahkan agar seorang tukang kayu dipanggil, dan beliau pun mula bersolat sehingga tukang kayu itu selesai membuka pintu.

Dikatakan kepadanya: ‘Kalaulah tuan menghantar seseorang untuk mengambil kunci dari rumah, bukankah itu lebih mudah?’

Maka beliau menjawab: ‘Ini lebih cepat, dan manfaat diperoleh dengan adanya kunci yang kedua.’

Beliau pernah bersama menantunya, al-Qadhi Muhibbuddin Ibn al-Asyqar, di al-Samasim, al-Khanqah (nama tempat di Mesir), lalu beliau mengeluarkan sebuah mushaf kecil dari poketnya, dan mula membaca daripadanya.

Beliau - semoga Allah merahmatinya - apabila duduk bersama jemaah selepas Isyak dan pada waktu-waktu lain untuk berbincang tentang ilmu, tasbihnya berada di dalam lengan bajunya sehingga tiada siapa yang dapat melihatnya, dan beliau terus memutarkannya sambil bertasbih atau berzikir pada sebahagian besar waktu duduknya. Kadang-kadang ia terjatuh dari lengan bajunya, lalu beliau berasa resah kerananya disebabkan keinginan beliau untuk menyembunyikannya.

Ketika Syeikh Gharsuddin Khalil al-Husaini solat Tarawih di sebelahnya, Ibnu Hajar bertanya kepadanya tentang ayat-ayat mutasyabih dalam al-Quran, supaya waktu duduknya di antara dua rakaat Tarawih tidak kosong daripada sebarang faedah.”

Sumber:

Qimah al-Zaman ‘Inda al-‘Ulama oleh Syeikh Abdul Fattah Abu Ghuddah.